ความหมายของ playground
คำหลัก: Playground
คำจำกัดความ: Playground หมายถึง พื้นที่กลางแจ้งหรือในอาคารที่ออกแบบมาเพื่อให้เด็กๆ ใช้เล่น ซึ่งมีการติดตั้งอุปกรณ์ต่างๆ เช่น สวิง และสไลด์ ที่ให้เด็กสามารถทำกิจกรรมสนุกสนานต่างๆ ได้ เช่น ปีนป่าย วิ่ง หรือเล่นน้ำ
การใช้งาน: คำว่า playground มักใช้ในบริบทที่เกี่ยวกับเด็กและกิจกรรมที่เกี่ยวข้องกับการเล่น อาจพบในประโยคเช่น “The children are having fun at the playground.” (เด็กๆ กำลังสนุกสนานที่สนามเด็กเล่น)
ที่มาของคำ: Playground มาจากการผสมระหว่างคำว่า “play” (เล่น) และ “ground” (พื้นดิน) ซึ่งรวมกันแสดงถึงพื้นที่ที่ออกแบบมาเพื่อการเล่นของเด็ก
การออกเสียง: /ˈpleɪɡraʊnd/
คำเหมือน:
- Play area (พื้นที่การเล่น)
- Recreation area (พื้นที่พักผ่อนหย่อนใจ)
คำตรงข้าม:
- Closed space (พื้นที่ปิด)
- Indoor space (พื้นที่ในอาคาร)
หมายเหตุเพิ่มเติม: Playgrounds มักเป็นส่วนหนึ่งของสวนสาธารณะ โรงเรียน หรือที่อยู่อาศัย และมีความสำคัญต่อการพัฒนาทางกายภาพและสังคมของเด็ก รวมถึงการสร้างสรรค์และการทดลองในขณะเล่น
-
The children are playing in the playground.
เด็ก ๆ กำลังเล่นอยู่ในสนามเด็กเล่น. -
She took her younger brother to the playground after school.
เธอพาน้องชายไปสนามเด็กเล่นหลังเลิกเรียน. -
The playground is filled with colorful equipment.
สนามเด็กเล่นเต็มไปด้วยอุปกรณ์ที่มีสีสัน. -
We often have picnics near the playground.
เรามักจะมีปิคนิคใกล้สนามเด็กเล่น. -
The new playground was built for the community.
สนามเด็กเล่นใหม่ถูกสร้างขึ้นเพื่อชุมชน.