ความหมายของ performative

คำหลัก: Performative

คำจำกัดความ:
“Performative” เป็นคำที่ใช้เพื่ออธิบายการกระทำหรือคำพูดที่ไม่เพียงแค่สื่อถึงข้อความหรือข้อมูล แต่ยังสร้างสรรค์หรือทำให้เกิดผลลัพธ์บางอย่างขึ้นในทางปฏิบัติด้วย ตัวอย่างเช่น คำพูดที่มีการกระทำซึ่งจะทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลงทางสังคมหรือสถานะของบุคคล เช่น การประกาศแต่งงานหรือการให้สัญญา

การใช้งาน:
คำว่า “performative” มักถูกนำมาใช้ในสาขาวรรณกรรม ปรัชญา และสังคมศาสตร์ โดยเฉพาะเกี่ยวกับทฤษฎีทางภาษา เช่น ทฤษฎีของจอห์น ฺSearle (John Searle) และจอห์น ลอก์ (John Austin) ซึ่งกล่าวถึงการกระทำที่เกิดจากการพูด

ที่มาของคำ:
มาจากภาษาอังกฤษ “perform” ซึ่งหมายถึง “การทำ” หรือ “การดำเนินการ” รวมกับ “-ative” ที่เป็นSuffix ที่บ่งบอกถึงลักษณะหรือคุณสมบัติ

การออกเสียง:
/ pərˈfɔːrmətɪv /

คำเหมือน:

• Expressive (ที่มีการแสดงออก)
• Act (การกระทำ)

คำตรงข้าม:

• Descriptive (ที่ใช้เพื่ออธิบาย)
• Static (ที่ไม่เคลื่อนไหวหรือไม่เปลี่ยนแปลง)

ด้วยความหมายและการใช้งานดังกล่าว คำว่า “performative” มีความสำคัญในหลายสาขา โดยเฉพาะในบริบทของการสื่อสารและการตั้งอยู่ในสังคม.

1. The performative nature of language can change how we understand meaning.

   • ลักษณะการกระทำของภาษาอาจเปลี่ยนวิธีที่เราเข้าใจความหมาย

2. His performative actions during the play captivated the audience.

   • การกระทำที่มีลักษณะทางการแสดงของเขาในระหว่างการแสดงดึงดูดผู้ชม

3. In philosophy, a performative utterance is one that executes an action simply by being spoken.

   • ในปรัชญา คำพูดที่มีลักษณะทางการแสดงคือคำพูดที่ทำให้เกิดการกระทำเพียงแค่กล่าวออกมา

4. The performative aspects of the ceremony added to its emotional impact.

   • แง่มุมการแสดงในพิธีช่วยเพิ่มผลกระทบทางอารมณ์ให้กับมัน

5. Critics argue that performative identity can sometimes obscure genuine self-expression.

   • นักวิจารณ์โต้แย้งว่าการสร้างอัตลักษณ์เชิงการแสดงอาจทำให้การแสดงออกถึงตัวตนที่แท้จริงถูกบดบังได้