ความหมายของ grace

คำหลัก: Grace

ความหมาย:

การมีน้ำใจหรือความสง่างาม (Noun) - หมายถึง ความสุขุมเรียบร้อย ความสง่างามในลักษณะท่าทางหรือการกระทำ เช่น การเคลื่อนไหวที่ดูดีหรือความมีมารยาทที่แสดงออกในสังคม
การให้อภัยหรือความเมตตา (Noun) - หมายถึง สิ่งที่ได้รับโดยไม่ต้องแลกเปลี่ยน เช่น ความเมตตาที่มักจะได้รับจากพระเจ้าในทางศาสนา
อาการทุกอย่างที่เป็นไปอย่างงดงาม (Noun) - เมื่อใช้ในบริบททางศิลปะ อาจหมายถึง ความงดงามที่แสดงออกผ่านการสร้างสรรค์
ช่วงเวลา (Noun) - หมายถึง เวลาสำหรับการแสดงความเห็นหรือการกระทำที่ช่วยให้อภัยได้

การใช้งาน:

“She moved across the stage with grace.” (เธอเคลื่อนที่ไปตามเวทีด้วยความสง่างาม)
“He showed grace and dignity in the face of adversity.” (เขาแสดงความมีน้ำใจและศักดิ์ศรีแม้จะเผชิญกับความลำบาก)

ที่มาของคำ: คำว่า “grace” มาจากภาษาละติน “gratia” ซึ่งหมายถึง ความเมตตา ความกตัญญูหรือความงาม และได้ถูกนำมาใช้ในภาษาอังกฤษตั้งแต่ศตวรรษที่ 13

การออกเสียง: /ɡreɪs/ (เกรซ)

คำเหมือน:

คำตรงข้าม:

คำว่า “grace” เป็นคำที่มีหลายมิติในการใช้ ทั้งในด้านศิลปะ วรรณกรรม และศาสนา จึงทำให้มันมีความสำคัญหลากหลายด้านในภาษาอังกฤษ

She danced with such grace that everyone was mesmerized.
เธอเต้นได้อย่างมีความสง่างามจนทุกคนหลงใหล
The grace of his movements made the performance captivating.
ความสง่างามของการเคลื่อนไหวของเขาทำให้การแสดงดึงดูดใจ
She accepted the award with grace and humility.
เธอรับรางวัลด้วยความสง่างามและความอ่อนน้อมถ่อมตน
The grace of the sunset left us in awe.
ความสวยงามของพระอาทิตย์ตกทำให้เราหลงใหล
He handled the difficult situation with grace under pressure.
เขาจัดการสถานการณ์ที่ยากลำบากด้วยความสง่างามภายใต้ความกดดัน