ความหมายของ funk
คำว่า: Funk
คำจำกัดความ: Funk มีความหมายหลายประการ ซึ่งสามารถแบ่งออกเป็นสองหมวดหมู่หลักคือ:
-
ในทางดนตรี: Funk เป็นแนวดนตรีที่เกิดขึ้นในช่วงปลายทศวรรษที่ 1960 และต้นทศวรรษที่ 1970 มักมีจังหวะที่เข้มข้นและฟังได้สนุกสนาน โดยมักใช้เครื่องดนตรีอย่างเบส กลอง และเครื่องเป่าต่าง ๆ การแสดงอารมณ์และการเคลื่อนไหวร่วมกับเสียงเป็นลักษณะเด่นของแนวดนตรีนี้ โดยศิลปินที่โดดเด่นในแนวนี้ ได้แก่ James Brown, George Clinton และ Prince
-
ในทางอารมณ์หรือสภาวะจิตใจ: Funk ยังใช้เพื่ออธิบายสภาวะอารมณ์ที่ต่ำหรือความรู้สึกไม่สบายใจ อาจหมายถึงความรู้สึกซึมเศร้าหรือขี้เกียจในบางครั้ง เช่น “I’m in a funk” หมายถึง “ฉันรู้สึกไม่ดีหรือไม่เต็มใจทำอะไร”
การใช้งาน:
- “Let’s listen to some funk music.” (ไปรับฟังเพลงฟังค์กันเถอะ)
- “He’s been in a funk since he lost his job.” (เขารู้สึกไม่ดีตั้งแต่เขาตกงาน)
ที่มาของคำ: Funk มาจากภาษาอังกฤษโบราณ มีการใช้ในบริบทที่เกี่ยวข้องกับกลิ่นที่ไม่พึงประสงค์ ในช่วงยุค 1960 คำนี้เริ่มถูกนำมาใช้ในบริบทดนตรี โดยเฉพาะเมื่อจังหวะและเสียงแบบ funky เริ่มเป็นที่นิยม
การออกเสียง: /fʌŋk/
คำเหมือน:
- Groove (ในบริบทดนตรี)
- Depression (ในบริบททางอารมณ์)
คำตรงข้าม:
- Joy (ในบริบททางอารมณ์)
- Classic (ในบริบทดนตรี)
คำว่า “funk” จึงเป็นคำที่มีความหมายหลากหลายทั้งในแง่สังคมวัฒนธรรมและอารมณ์ โดยต่างแต่ละบริบทจะให้ความหมายที่แตกต่างกันไป.
-
I was in a funk after the bad news.
ฉันรู้สึกหดหู่หลังจากได้รับข่าวร้าย -
He listened to music to help him get out of his funk.
เขาฟังเพลงเพื่อช่วยให้เขาหายจากอาการหดหู่ -
The team was in a funk after losing three games in a row.
ทีมรู้สึกหดหู่หลังจากที่แพ้สามเกมติดต่อกัน -
She tried to cheer him up and get him out of his funk.
เธอพยายามทำให้เขาสนุกสนานและช่วยให้เขาหายจากความหดหู่ -
Sometimes, a change of scenery can help lift you out of a funk.
บางครั้งการเปลี่ยนบรรยากาศสามารถช่วยยกคุณออกจากอาการหดหู่ได้