ความหมายของ fear
คำหลัก: Fear
การออกเสียง: /fɪər/
คำจำกัดความ: Fear (n.) หมายถึง ความรู้สึกที่เกิดขึ้นเมื่อมีความกังวลหรือความวิตกกังวลต่อสิ่งที่อาจเป็นอันตรายหรือทำให้ไม่สบายใจ สามารถเป็นอาการทางอารมณ์ที่แสดงออกมาจากการรับรู้ถึงอันตรายที่อาจเกิดขึ้น หรืออาจเกิดจากประสบการณ์ที่ผ่านมา เช่น ความกลัวจากสิ่งที่ไม่คุ้นเคยหรือการเผชิญหน้ากับสถานการณ์ที่ทำให้รู้สึกไม่ปลอดภัย
การใช้งาน:
- Fear often arises in response to a real or imagined threat.
- People react to fear in various ways, such as freezing, fleeing, or confronting the source of fear.
ที่มาของคำ: คำว่า “fear” มาจากภาษาอังกฤษเก่าคำว่า “fǣr” ซึ่งหมายถึง การข่มขู่ หรือ ความกังวล คำนี้ยังมีรากศัพท์มาจากภาษาเยอรมันโบราณ “fara” แปลว่า การเดินทาง หรือ การเดินทางผ่านที่อันตราย
คำเหมือน:
- Anxiety (ความวิตกกังวล)
- Terror (ความหวาดกลัว)
- Fright (ความตกใจ)
คำตรงข้าม:
- Courage (ความกล้าหาญ)
- Confidence (ความมั่นใจ)
- Fearlessness (การไม่มีความกลัว)
คำว่า “fear” เป็นคำที่มีความหมายกว้างขวาง และสามารถใช้ในหลายบริบท เช่นในทางจิตวิทยา สังคม และวรรณกรรม นอกจากนี้ยังสามารถแยกประเภทของความกลัวได้ เช่น ความกลัวจากสถานการณ์ (phobia) หรือความกลัวที่เกิดจากสถานการณ์จำเพาะ (specific fear)
-
She felt a deep fear when she heard the loud noise.
- เธอรู้สึกกลัวอย่างลึกซึ้งเมื่อได้ยินเสียงดัง
-
His fear of heights prevented him from climbing the mountain.
- ความกลัวความสูงของเขาทำให้เขาไม่สามารถปีนภูเขาได้
-
Fear can sometimes be a useful emotion that keeps us safe.
- ความกลัวบางครั้งอาจเป็นอารมณ์ที่มีประโยชน์ในการรักษาความปลอดภัยให้เรา
-
The fear of failure held her back from pursuing her dreams.
- ความกลัวที่จะล้มเหลวทำให้เธอไม่กล้าไล่ตามความฝันของเธอ
-
He overcame his fear of public speaking with practice.
- เขาผ่านความกลัวการพูดต่อหน้าสาธารณะไปได้ด้วยการฝึกฝน