ความหมายของ elegance
คำ: Elegance
คำจำกัดความ:
คำว่า “elegance” หมายถึงความสง่างาม ความมีรสนิยม หรือความมีระดับ ซึ่งสามารถใช้ในบริบทต่าง ๆ เช่น การออกแบบแฟชั่น การตกแต่ง การพูดจา หรือแม้กระทั่งการเคลื่อนไหว ผู้ที่มีความสง่างามมักจะมีลักษณะนิสัยและสไตล์ที่ยอดเยี่ยม บ่งบอกถึงความเรียบง่ายแต่แฝงไปด้วยความซับซ้อนและความสวยงาม
การใช้งาน:
- “Her dress was a perfect example of elegance at the gala.”
- “The elegance of his movements captivated everyone in the room.”
ที่มาของคำ:
คำว่า “elegance” มาจากภาษาละติน “elegantia” ซึ่งหมายถึง “รูปแบบที่ดี” หรือ “การเลือกอย่างชาญฉลาด” ผ่านไปยังภาษาฝรั่งเศสกลาง (Old French) ก่อนจะกลายมาเป็นภาษาอังกฤษในศตวรรษที่ 15
การออกเสียง:
/ˈɛl.ɪ.ɡəns/
(เอล-ลิเกนซ์)
คำเหมือน:
- Gracefulness (ความสง่างาม)
- Refinement (ความประณีต)
- Sophistication (ความซับซ้อน/ความมีระดับ)
คำตรงข้าม:
- Clumsiness (ความขี้เกียจ)
- Awkwardness (ความไม่สะดวกสบาย)
- Crudeness (ความหยาบหลัง/ขาดความเรียบร้อย)
คำว่า “elegance” มักถูกใช้ในการพูดถึงสิ่งที่มีความสวยงามและมีระดับ ซึ่งสะท้อนถึงสุนทรียศาสตร์และความสวยงามในหลาย ๆ แง่มุมของชีวิต
-
Her dress had a certain elegance that turned heads at the gala.
ชุดของเธอมีความสง่างามที่ดึงดูดความสนใจในงานกาล่า -
The elegance of the swan gliding across the water was mesmerizing.
ความสง่างามของหงส์ที่ลอยอยู่เหนือผิวน้ำทำให้หลงใหล -
He spoke with such elegance that everyone listened intently.
เขาพูดด้วยความมีสง่าราศีขนาดนั้น ทุกคนต่างตั้งใจฟัง -
The architecture of the old cathedral exhibits a timeless elegance.
สถาปัตยกรรมของมหาวิหารเก่ามีความสง่างามที่ไม่เสื่อมคลาย -
She made a statement with her elegance and poise during the interview.
เธอสื่อสารข้อความด้วยความสง่างามและความมั่นใจในระหว่างการสัมภาษณ์