ความหมายของ cry-baby
cry-baby
คำจำกัดความ:
“cry-baby” เป็นคำนามที่ใช้เพื่ออธิบายบุคคลที่แสดงอารมณ์เกี่ยวกับความเศร้าโศกหรือความผิดหวังในทางที่มากเกินไป โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อพวกเขาโกรธหรือไม่พอใจ พวกเขาจะร้องไห้หรือแสดงออกถึงความอ่อนแอในสถานการณ์ที่ไม่ควรจะทำเช่นนั้น ภาษาไทยสามารถแปลว่า “คนที่ร้องไห้ง่าย” หรือ “คนที่อ่อนไหว”
การใช้งาน:
คำนี้มักใช้ในบริบทที่ไม่เป็นทางการ หรือมีโทนเสียงที่ติเตียน เช่น “Stop crying like a cry-baby and deal with it.” (หยุดร้องไห้เหมือนคนขี้ร้องไห้แล้วจัดการกับมัน)
ที่มาของคำ:
คำว่า “cry-baby” มาจากการรวมกันของคำว่า “cry” (ร้องไห้) และ “baby” (เด็กทารก) ซึ่งหมายถึงการร้องไห้อย่างเด็ก ๆ หรือไม่เป็นผู้ใหญ่ ในภาษาอังกฤษ คำนี้เริ่มใช้ตั้งแต่ช่วงปลายศตวรรษที่ 19
การออกเสียง:
การออกเสียงในภาษาอังกฤษเป็น /ˈkraɪˌbeɪ.bi/
คำเหมือน (Synonyms):
- whiner (คนที่บ่นหรือร้องไห้)
- complainer (ผู้ร้องเรียน)
- sobber (คนที่ร้องไห้)
คำตรงข้าม (Antonyms):
- stoic (ผู้ที่มีความเข้มแข็งหรือไม่แสดงอารมณ์)
- tough (คนที่แข็งแกร่งหรือไม่อ่อนไหว)
- resilient (คนที่มีความสามารถในการฟื้นตัวจากความเจ็บปวด)
คำว่า “cry-baby” มักถูกนำมาใช้ในวรรณกรรม การ์ตูน หรือการสนทนาเพื่อบรรยายถึงบุคคลที่ตอบสนองความรู้สึกในทางที่เกินความจำเป็น คำนี้มีบริบทเชิงลบและมักใช้ในลักษณะการวิจารณ์หรือให้คำแนะนำในการปรับปรุงพฤติกรรม.
-
He always acts like a cry-baby when he doesn’t get his way.
เขามักทำตัวเหมือนเด็กขี้โวยเมื่อไม่ได้สิ่งที่ต้องการ -
Stop being a cry-baby and just accept the decision.
หยุดทำตัวเป็นเด็กขี้โวยและยอมรับการตัดสินใจเถอะ -
She called him a cry-baby after he complained about losing the game.
เธอเรียกเขาว่าเด็กขี้โวยหลังจากที่เขาบ่นเรื่องแพ้เกม -
I can’t stand cry-babies who whine about everything.
ฉันเบื่อเด็กขี้โวยที่บ่นเรื่องทุกอย่าง -
My little brother is such a cry-baby whenever he gets a small scratch.
น้องชายของฉันเป็นเด็กขี้โวยเสมอเมื่อเขาโดนขีดข่วนเล็กน้อย