ความหมายของ benchmark
คำศัพท์: Benchmark
การออกเสียง: /ˈbɛn(t)ʃmɑrk/
ความหมาย: Benchmark หมายถึง มาตรฐานหรือจุดอ้างอิงที่ใช้ในการวัดหรือประเมินคุณภาพ ความสำเร็จ หรือประสิทธิภาพของสิ่งใดสิ่งหนึ่ง โดยทั่วไปจะถูกใช้ในหลายบริบท เช่น ธุรกิจ การศึกษา หรือการพัฒนาเทคโนโลยี โดยที่การวัดหรือประเมินนี้สามารถทำได้โดยการเปรียบเทียบกับผลลัพธ์หรือตัวชี้วัดที่มีอยู่แล้ว
การใช้งาน:
- ในธุรกิจ: “The company sets a benchmark for customer satisfaction based on industry standards.” (บริษัทตั้งมาตรฐานสำหรับความพอใจของลูกค้าตามมาตรฐานในอุตสาหกรรม)
- ในการศึกษา: “The exam scores will serve as a benchmark for evaluating student performance.” (คะแนนสอบจะเป็นจุดอ้างอิงในการประเมินผลการเรียนของนักเรียน)
ที่มาของคำ: Benchmark มาจากต้นกำเนิดภาษาอังกฤษเก่า “bench” หมายถึงม้านั่งหรือโต๊ะทำงาน และ “mark” ซึ่งหมายถึง เครื่องหมาย ที่หมายถึงการวางเครื่องหมายไว้ที่ม้านั่งเพื่อใช้เป็นจุดอ้างอิงในการวัดหรือเปรียบเทียบในอนาคต
คำเหมือน:
- Standard (มาตรฐาน)
- Criterion (เกณฑ์)
- Yardstick (บรรทัดฐาน)
คำตรงข้าม:
- Deviation (การเบี่ยงเบน)
- Outlier (ข้อมูลที่ออกนอกกลุ่ม)
- Exception (ข้อยกเว้น)
การใช้ benchmark เป็นวิธีที่มีประสิทธิภาพในการกำหนดแนวทางและวัดประสิทธิภาพในหลาย ๆ ด้าน ทั้งในธุรกิจ การศึกษา และการพัฒนาเทคโนโลยี
-
The company established a benchmark to measure its performance against competitors.
บริษัทกำหนดเกณฑ์มาตรฐานเพื่อวัดผลการดำเนินงานเทียบกับคู่แข่ง -
Teachers often use standardized tests as a benchmark for student achievement.
ครูมักใช้การทดสอบมาตรฐานเป็นเกณฑ์มาตรฐานสำหรับความก้าวหน้าของนักเรียน -
The new software set a benchmark for efficiency in our operations.
ซอฟต์แวร์ใหม่ได้ตั้งเกณฑ์มาตรฐานด้านประสิทธิภาพในการดำเนินงานของเรา -
Investors look for benchmark indices to gauge the stock market’s performance.
นักลงทุนมองหาเกณฑ์มาตรฐานเพื่อประเมินผลการดำเนินงานของตลาดหุ้น -
The research results will serve as a benchmark for future studies in the field.
ผลการวิจัยจะใช้เป็นเกณฑ์มาตรฐานสำหรับการศึกษาในอนาคตในสาขานี้